In gesprek met Lisa Klabbers

Lisa in vijf woorden:

Zorgzaam, een gevoelsmens, enthousiast, sociaal en een regelaar.

Hi Lisa, laten we eerst even beginnen met een vraag over iets wat mij opvalt. Op de foto heb je verband om je pols zitten. Welk verhaal zit er achter deze foto?

Zeven jaar geleden ben ik gediagnosticeerd met de ziekte van Crohn. Al van jongs af aan is dit voor mij een struggle. Er waren veel momenten met buikklachten maar zonder duidelijke oorzaak. Uiteindelijk na een aantal onderzoeken werd de diagnose gesteld. Tot aan juni 2020 had ik weinig klachten en was het onder controle met behulp van medicatie. Echter werd afgelopen zomer alles anders nadat ik een enorme opvlamming kreeg. Na een prednison kuur ben ik overgegaan op nieuwe medicatie middels het infuus. Nu ontvang ik dit infuus iedere acht weken en is de ziekte weer onder controle. Deze terugval heeft mij (opnieuw) laten inzien dat gezondheid, zowel fysiek als mentaal, het allerbelangrijkste is. 

In 2018 raakte je voor de tweede keer in een depressie en had je last van een burn-out. Waaraan merkte je dat het slecht met je ging, kun je een specifiek moment benoemen?

Ik herinner mij periodes van veel verdriet, boosheid, frustratie en het steeds onzekerder worden over vanalles. Ik trok mezelf steeds meer terug. Ik was heel vrolijk en enthousiast naar de buitenwereld, maar enorm verdrietig en somber in mezelf. Er waren dagen dat ik alleen maar in bed wilde liggen en niemand wilde zien of spreken. Ik voelde me niet begrepen door de mensen om me heen en ervaarde een gevoel van eenzaamheid. Ik werd steeds drukker in mijn hoofd en vond geen ontspanning meer in het dagelijks leven. Ik liep mezelf compleet voorbij, stond op standje “sneltrein” en denderde maar door. Ook kreeg ik allerlei lichamelijke klachten; hoofdpijn, spierspanning in nek/schouders en last van mijn buik. Daarbij had ik veel last van paniekaanvallen wat zich uitte in het op de grond liggen huilen en schreeuwen. Mijn slechtste moment was voor mij het moment dat ik suïcidale gedachten kreeg, bewust ging nadenken over het feit dat ik niet meer verder wilde leven op deze manier. Bijvoorbeeld het moment dat ik in bad lag en ging nadenken over het feit hoe lang het zou duren voordat je verdrinkt. 

Dat klinkt als een ontzettend zware tijd. Hoe heb je deze periode kunnen doorbreken?

Ik had vooral veel steun van mijn (kleine) sociale kring. Zij hielden een oogje in het zeil en deden er alles aan om voor afleiding te zorgen. Wanneer ik een paniekaanval kreeg lieten ze me vaak even mijn gang gaan of probeerden ze me te sussen als het (te) lang duurde. Uiteindelijk werd ik vanzelf moe en rustiger. Op de dagen dat ik me enorm slecht voelde was ik niet in staat om uit bed te komen, laat staan iets te gaan doen. Ik wist ‘s morgens dan ook al precies of ik een goede of een slechte dag had. Op een goede dag probeerde ik een ritme aan te houden; opstaan, ontbijten, iets gaan doen (wandelen, puzzelen, lezen), lunchen etc. Op een slechte dag probeerde ik vooral zo min mogelijk te huilen en afleiding te zoeken in bijvoorbeeld muziek of een serie. Uiteindelijk, na aandringen van familie en vrienden, heb ik voor de tweede keer hulp gezocht bij een psycholoog. Echter merkte ik al snel dat dit niet was wat ik nodig had. Er waren te veel prikkels om mij heen, te veel dingen die mij triggerde waardoor ik niet kon herstellen. Ik voelde heel sterk aan dat ik hier weg moest, weg uit mijn vertrouwde omgeving. Ik heb toen zelf contact gezocht met een kliniek in het buitenland, mijn verhaal gedaan en zo is het balletje gaan rollen. 

Goed van je dat je om hulp hebt gevraagd. Wat heeft jou het meest geholpen om te herstellen van je psychische klachten?

Zoals ik net vertelde ben ik zes weken opgenomen geweest in een kliniek in het buitenland. Hier heb ik een holistisch behandelprogramma gevolgd wat mij veel inzicht heeft gegeven in onder andere mijn gedragspatronen. Bij thuiskomst stond ik er weer alleen voor en was het aan mij om het geleerde in de praktijk te brengen. Wat mij enorm heeft geholpen is het aanbrengen van structuur in mijn dagen, het inplannen van rustmomenten en het bewust worden van mijn energiegevers en energienemers. Daarbij moest ik vooral leren om te ontspannen, even niets te doen. Het maken van weekschema’s heeft mij veel houvast gegeven. Hierin plande ik per uur in wat ik ging doen, rekening houdend met slapen / verzorging / eetmomenten / ontspanning / boodschappen doen / koken. Alles wat ik op die dag ging doen beschreef ik hierin. Dit zorgde ervoor dat ik ook bewust de tijd nam om te kunnen ontspannen. Dit alles met als doel om in balans te zijn en te blijven.

Balans is een term die je tegenwoordig vaak hoort. Wat betekent in balans zijn voor jou?

Voor mij betekent in balans zijn voornamelijk een gevoel van rust, zelfwaardering en het goed voor jezelf zorgen. Het evenwicht hebben tussen in- en ontspanning en een voldaan gevoel hebben aan het einde van de dag. Wanneer ik in balans ben ervaar ik weinig klachten, fysiek en mentaal, en ben ik gelukkig met de huidige situatie. Mijn lichaam geeft tegenwoordig precies aan wanneer ik uit balans ben door middel van onrustige gedachten, stress, slecht slapen en lichamelijke klachten. Op deze momenten weet ik dat ik een stapje terug moet doen en de focus extra mag leggen op goede zelfzorg. In december 2020 heb ik een tatoeage laten zetten wat voelt als een cadeautje aan mezelf, een belangrijk moment in mijn ontwikkeling. Dit is mijn geheugensteuntje, een herinnering aan het belangrijkste aspect in mijn leven. 

Je geeft aan dat een goede balans te bereiken is door goede zelfzorg. Hoe ziet dat er concreet uit bij jou?

Bewuste/verantwoorde voeding, voldoende slaap, dagelijks actief bezig zijn, 2x per week fitness/yoga, wandelen in de natuur, muziek luisteren, een warme douche/bad. Dit zijn een aantal aspecten welke voor mij belangrijk zijn, waar ik energie uit haal en graag toepas in mijn leven. Wat ik vooral heb mogen leren is om het woordje “moeten” te veranderen in “ik wil graag”. Voorheen moest ik van alles van mezelf en wanneer ik hier niet aan toe kwam voelde ik mij schuldig en praatte ik mij dit ook volledig aan. Nu focus ik meer op mijn gevoel: waar heb ik nu behoefte aan, wat heeft mijn lichaam nodig? Wat voor mij ook enorm belangrijk is, is het hebben van structuur en regelmaat.

Welke andere keuzes heb jij moeten maken om volledig te kunnen herstellen?

Een van de meest belangrijke keuze, en misschien ook de meest lastige, was het switchen van werk en functie. Voor mijn burn-out was ik werkzaam in de thuiszorg als verpleegkundige. Dit bestond uit veel onregelmatige/gebroken diensten + oproepbaar zijn. Tijdens mijn herstel voelde ik aan alles dat dit niet was wat bij mij paste, dat ik behoefte had aan regelmaat. Aldaar ik een enorme strever ben vond ik het erg lastig om in te zien dat  het werken als verpleegkundige aan bed momenteel niet voor mij is weggelegd. Ik heb dan ook de keuze gemaakt om op zoek te gaan naar een nieuwe werkplek in een nieuwe functie. Tot op de dag van vandaag ben ik hier nog steeds enorm dankbaar voor. Het hebben van regelmaat zorgt er bij mij voor dat ik weet wanneer ik tijd voor mezelf heb en deze dan ook volledig naar eigen wens kan en mag invullen. Dit zorgt voor zowel rust in mijn hoofd als in mijn lichaam. 

Welke groeikriebels heb jij op dit moment? 

Op dit moment ben ik veel bezig met zelfontwikkeling. Wie is Lisa en wat wil ik bereiken? Waar word ik gelukkig van? Ik merk dat ik hier energie van krijg. Ik ben enorm gemotiveerd om anderen te helpen in dit proces en mensen te inspireren met mijn verhaal. Op dit gebied wil ik mezelf dan ook graag verder gaan ontwikkelen in de toekomst. Verder is een positieve mindset voor mij nog altijd een uitdaging. Ik ben iemand die al snel met een kritische blik kan kijken naar bepaalde aspecten in het leven. Door te oefenen met dankbaarheid, meditatie en stil te staan bij mezelf probeer ik met meer positiviteit in het leven te staan. 

Wat zou je willen zeggen tegen de mensen die nog niet aan de bel durven trekken voor professionele hulp? Welke adviezen wil je meegeven?

Loop niet te lang met klachten door, trek op tijd aan de bel! Vanuit mijn eigen ervaring weet ik hoe ontzettend waardevol het kan zijn om hulp te mogen ontvangen bij je eigen leerproces. In het begin vond ik dit enorm eng, toegeven dat ik hulp nodig had. Maar het leren inzien en herkennen van mijn gedragspatronen heeft er onder andere voor gezorgd dat ik weet wat de onderliggende oorzaken hiervan zijn. Ik heb geleerd om op een andere manier te kijken naar mijn gedachten, bijvoorbeeld “is dit echt waarheid wat ik denk?” of “wat als dit wel/niet doe, gebeurt er dan iets vreselijks?” Door hierover te praten en je dus kwetsbaar op te stellen kun je oude patronen loslaten en jezelf gaan ontwikkelen. Want jezelf kwetsbaar durven op te stellen is de eerste stap naar zelfacceptatie! Volledig jezelf mogen zijn, met al je mitsen en maren, voor mij bestaat er geen groter cadeau dan dit! 

Boekentips:

Eva Daeleman: “Omdat het kan”  Wauw, dit boek is voor mij persoonlijk een pareltje. Het bevat enorm veel thema’s: zelfliefde, yoga, voeding, goede zelfzorg, het mentale lichaam, het maken van verbinding met jezelf. Het nodigt op een grappige manier uit tot verdieping, te ont-moeten. 

Jan Geurtz: “Verslaafd aan liefde” Dit boek heeft mij enorm geholpen om gedragspatronen te herkennen met betrekking tot sociale contacten en relaties. Maar ook wordt hierin uitgelegd hoe ons ego nu eigenlijk echt werkt. Hoe ons ego onszelf vaak voor de gek houdt. 

Funny facts:

Wist je dat ik twee gezichten kon hebben voor mijn burnout? En dat dit veranderd is na mijn klinische opname? Ik was enorm goed in het spelen van “mooi weer” naar de buitenwereld, een masker op en doorgaan. Nu is dit niet eens meer denkbaar, ik ben een open boek. What you see is what you get. 

Wist je dat ik vaak honderduit tegen mezelf praat, “oke Lies, waarom voel je je zo? Wat is er aan de hand? Nou meid, wil je een kop thee of een glas wijn?”

Wil je graag reageren op het verhaal van Lisa? Stuur je reactie naar info@mygrowingself.com of reageer via Instagram of Facebook.